Wat doe je als de wereld waarin je leeft uit elkaar dreigt te vallen? En hoe bepaal je wat juist is wanneer geen enkele keuze zonder gevolgen blijft?
Dat zijn de vragen die centraal staan in de Revolutie-serie van Larissa Klein Bennink. Met het verschijnen van Herovering in februari 2026 kwam een einde aan een fantasyreeks waaraan ze bijna acht jaar werkte. Ik kijk met haar terug op die reis, van een kinderdroom tot een afgeronde vierdelige serie.
Een steampunkwereld met luchtschepen en magie
De wereld van Revolutie voelt vertrouwd en vreemd tegelijk.
“Het is een fantasywereld in een steampunksetting,” vertelt Larissa. “Denk qua sfeer een beetje aan Victoriaans Engeland. Er zijn luchtschepen, veel stoom en koper.”
Buskruit bestaat wel, maar is zeldzaam. Wie een pistool draagt, is volgens haar wereld “heel rijk, heel gevaarlijk of allebei.”
In die wereld volgen we verschillende personen:
Naria is de erfgename van de Koperen Troon, maar draagt een gevaarlijk geheim met zich mee: ze bezit magie, terwijl die in haar koninkrijk al generaties verboden is. Daarnaast zijn er Elias, de kapitein van een luchtpiratenschip, Alan, die een persoonlijke afrekening heeft met de koninklijke familie, en Adelard, de raadsheer die achter de schermen een eigen agenda volgt.
Hun verhalen kruisen elkaar voortdurend, terwijl een burgeroorlog onafwendbaar dichterbij komt.
Een slechterik die zichzelf gelijk geeft
Van alle personages blijkt juist de antagonist het leukst om te schrijven.
“Adelard is een verschrikkelijk persoon,” zegt Larissa lachend. “Maar hij is zó leuk om te schrijven.”
Dat komt doordat hij zichzelf nooit als schurk ziet. Hij is ervan overtuigd dat alles wat hij doet uiteindelijk het rijk dient. Zelfs als daarvoor onschuldigen moeten sterven of complete gebouwen worden opgeblazen.
“Wat ik doe is voor het grotere goed.”
Juist die interne logica maakt hem geloofwaardig.
“Het leuke was om hem door de serie heen steeds verder te laten afglijden. Eerst snap je hem nog. Maar op een gegeven moment denk je: nu ben je echt veel te ver gegaan.”
Personages die veranderen
Niet alleen Adelard ontwikkelt zich. Ook Alan maakt een van de grootste veranderingen door. Na een beslissing in het eerste boek sloeg de stemming onder haar lezers volledig om.
“Eerst kreeg ik berichten: Alan is mijn favoriete personage. En dan dacht ik alleen maar: wacht maar tot je verder bent.”
Niet veel later volgden nieuwe reacties.
“Verdorie, ik haat hem.”
Voor Larissa was dat stiekem precies de reactie waarop ze hoopte. Want Alan is geen slechterik. Hij is iemand die verkeerde keuzes maakt, verblind door zijn verleden, en pas later beseft welke schade hij heeft aangericht. Zijn grootste strijd is niet tegen een vijand, maar tegen zichzelf.
Een wereld die bleef groeien
Aan de wereld van Revolutie werkte Larissa al sinds 2017. Ze begon met beelden in haar hoofd, verzamelde inspiratie op Pinterest en liet haar wereld langzaam groeien.
“Ik ben heel erg een beelddenker.”
Maar veel details ontstonden pas doordat anderen vragen stelden.
“Dan moest ik ineens nadenken: hoe werkt dit eigenlijk? En dan ontdekte ik tijdens het beantwoorden zelf hoe mijn wereld in elkaar zat.”
Zo groeide die wereld langzaam uit tot een plek met een eigen geschiedenis, technologie en maatschappelijke verhoudingen.
Groeien als schrijver
Als ze haar eerste boek nu terugleest, ziet Larissa meteen hoeveel ze heeft geleerd.
“Ik had sommige dingen echt anders kunnen doen.”
Het is een bewijs dat ze als schrijver is gegroeid.
Die groei verliep niet altijd vanzelf. Er waren periodes waarin het mentaal minder goed ging. Dan voelde iedere redactieopmerking zwaarder dan normaal en kostte schrijven veel meer energie.
Toch werkte juist dat ook door in haar verhalen.
“Je groeit mee met je personages.”
Soms ontdekte ze zelfs dat een scène die ze jaren eerder had geschreven niet meer klopte.
“Het gevoel was nog hetzelfde. Maar het personage niet meer.”
Toen wist ze dat niet alleen haar personages waren veranderd.
Zijzelf was dat ook.
Keuzes zonder goede antwoorden
Onder alle magie, luchtschepen en politieke intriges ligt een vraag die de hele serie verbindt.
Hoe maak je de juiste keuze als er geen perfecte oplossing bestaat?
Een burgeroorlog dwingt ieder personage om partij te kiezen. Niet iedereen hanteert daarbij dezelfde moraal.
“Hoe bepaal je wie jij wilt zijn, waar jij voor wilt staan en waar jij voor wilt vechten?”
Die vraag krijgt extra lading doordat Larissa ook actuele thema’s verwerkt.
Discriminatie speelt een belangrijke rol in haar wereld. Niet op basis van huidskleur, maar van afkomst en uiterlijk. Artificiali, mensen met mechanische ledematen worden bijvoorbeeld als tweederangs burgers behandeld, omdat oude vooroordelen nog altijd voortleven.
“Het zijn ook gewoon personen. Met een verhaal, een mening en een visie.”
En juist daardoor nodigt haar fantasywereld uit om ook anders naar onze eigen wereld te kijken.
Het einde van een tijdperk
Voor Larissa was het verschijnen van Herovering meer dan alleen de publicatie van een nieuw boek. Het betekende afscheid nemen.
“Je bent supertrots, want je kunt zeggen: mijn serie is af.”
Maar tegelijk voelde het vreemd.
“Ik ben niet klaar met schrijven. Ik ben ook niet klaar met deze wereld. Maar ik ben wel klaar met deze personages.”
Jarenlang groeide ze samen met hen op. Hun verhaal is nu verteld. En juist daarom voelt het einde dubbel.
Niet omdat de wereld nu ophoudt te bestaan, maar omdat de mensen die haar al die jaren bevolkten eindelijk hun bestemming hebben bereikt.
Links:
